Stan zdrowia pacjenta korzystającego z domowego leczenia respiratorem podlega ocenie personelu medycznego, który odwiedza go w miejscu zamieszkania. To istotny aspekt sprawnego systemu opieki. Nadzorem objęte jest zarówno leczenie, jak i wydolność opiekuńcza bliskich chorego.

Rodzina chorego zazwyczaj jeszcze zanim opuści on szpital zostaje wstępnie przeszkolona z podstawowych zagadnień dotyczących domowego leczenia respiratorem i opieki nad chorym. Po powrocie do domu, leczenie zaczyna nadzorować specjalny podmiot leczniczy. Chorego w domu odwiedza cyklicznie wykwalifikowany personel medyczny (pielęgniarka, lekarz, fizjoterapeuta), wspierający bliskich w codziennej opiece. Oprócz bieżącej pomocy, zajmują się oni również długofalowym monitorowaniem stanu chorego. Te działania obejmują różne aspekty leczenia: ocenie podlegają zarówno kwestie kliniczne, jak i  opiekuńcze.

Czy leczenie przynosi zamierzone cele?

Na ocenę leczenia składa się kilka czynników. Przede wszystkim działania te służą ustaleniu czy leczenie respiratorem w domu jest efektywne oraz czy udaje się osiągnąć zamierzone w terapii cele. W szczególności, chodzi o zmniejszenie objawów hipowentylacji, poprawę jakości życia chorego i komfortu jego oddychania.

W przypadku utrzymywania się cech hipowentylacji pęcherzykowej mimo zastosowania terapii respiratorem, konieczne jest przeprowadzenie dalszej diagnostyki, która pomoże je ustalić. Pomocne w tym mogą się okazać oceny kart pamięci respiratorów, ocena somnograficzna zaburzeń oddechowych podczas snu, itp.

Odwiedzający chorego personel medyczny przygląda się również, czy i w jakim stopniu chory akceptuje leczenie respiratorem. Koordynuje także przez ile godzin w ciągu doby pacjent korzysta z urządzenia i czy ustawienia respiratora są prawidłowe.

Monitoring obejmuje również ocenę, czy korzystanie z respiratora przełożyło się dla chorego na korzyści takie jak zredukowanie zaburzeń oddechowych w czasie snu i zaburzeń wymiany gazowej. – Należy podkreślić, że głównym celem wentylacji domowej jest w większości chorób postępujących poprawa komfortu życia, a nie normalizacja parametrów gazometrycznych – tłumaczy anestezjolog, doktor Zbigniew Szkulmowski.

Ocenia się również opiekunów

Personel medyczny ocenia także jakość opieki nad chorym oraz wydolność opiekunów. Jakość opieki klasyfikowana jest jako: prawidłowa lub nieprawidłowa. W ocenie personel medyczny wskazuje obszary, których nieprawidłowości dotyczą oraz odnotowuje konkretne, podjęte w celu ich eliminacji działania. Podobnie ocenia się wydolność opiekunów. Mogą oni być uznani za wydolnych opiekuńczo lub niewydolnych. Tu również personel wskazuje przyczyny ewentualnej niewydolności i odnotowuje konkretne działania podjęte, by poprawić sytuację.

Raz na jakiś czas monitoruje się również – za pomocą specjalnych testów – jakość życia chorego.

W zależności od dynamiki postępu schorzenia, ocenę przeprowadza się co 6-12 miesięcy.