Żywienie pozajelitowe: na czym polega, jakie są wskazania do tej formy terapii, jak długo można z niego korzystać, a także jakie są jego najczęstsze powikłania? 

  • Wskazania do żywienia pozajelitowego?
  • Żywienie pozajelitowe w domu pacjenta
  • Najczęstsze powikłania żywienia pozajelitowego

Żywienie pozajelitowe w uproszczeniu polega na podawaniu pacjentowi składników odżywczych z ominięciem układu pokarmowego. Węglowodany, tłuszcze, woda, białko, a także pierwiastki śladowe i elektrolity trafiają do organizmu pacjenta drogą dożylną. Włączenie do terapii żywienia pozajelitowego czasami jest dla pacjenta ratunkiem. Niekiedy kończy się wówczas, gdy pacjent wraca do zdrowia. Są jednak osoby, które z żywienia pozajelitowego korzystają dożywotnio.

Żywienia pozajelitowego podaje się do:

  • żył obwodowych – poprzez założony wenflon
  • żyły głębokiej – poprzez specjalny cewnik instalowany na klatce piersiowej pacjenta tak, aby jego wylot trafiał do przedsionka serca.

Wskazania do żywienia pozajelitowego

Korzystają z niego pacjenci, którzy nie mogą dostarczać odpowiedniej ilości składników odżywczych ani w postaci przyjmowanych doustnie posiłków, ani w drodze żywienia dojelitowego.

Z żywienia pozajelitowego korzystają pacjenci z takimi chorobami jak:

  • zespół jelita krótkiego
  • zaburzenia wchłaniania jelitowego
  • choroba Leśniowskiego-Crohna
  • ostre zapalenie trzustki.

Zdarza się również, że pozajelitowo odżywiani są pacjenci:

  • w okresie chemioterapii lub radioterapii
  • osoby, które uległy rozległym oparzeniom,
  • osoby w śpiączce lub stanie wegetatywnym.
  • wcześniaki
  • osoby niedożywione a także wyniszczone chorobą.

Żywienie pozajelitowe – na jak długo?

O tym , jak długo pacjent będzie odżywiany pozajelitowo decydują okoliczności. W szczególności stan pacjenta i choroba, która go dotknęła. czasami żywienie pozajelitowe ma charakter tymczasowy, np. wówczas, gdy włączono je w trakcie leczenia, dożywiania, po urazie. W niektórych chorobach żywienie pozajelitowe ma charakter stały.

Żywienie pozajelitowe – przeciwwskazania

  • stan septyczny
  • wstrząs septyczny
  • brak dostępu żylnego
  • hipertriglicerydemia
  • niewydolność ważnych narządów
  • niestabilność hemodynamiczna.

Żywienie pozajelitowe – najczęstsze powikłania

Na ogół powikłania żywienia pozajelitowego mają charakter metaboliczny, mogą także wynikać z obecności w ciele pacjenta cewnika. Z powodu tych drugich cierpi nawet co dziesiąty pacjent z dojęciem centralnym. Najczęstsze powikłania to:

  • odma opłucnowa
  • rozerwanie naczyń
  • zaburzenia rytmu serca
  • posocznica
  • nakłucia tętnicy
  • zatkanie cewnika
  • zakrzepy żylne
  • zatory a także zakażenie cewnika
  • infekcje odcewnikowe.

Z kolei wśród powikłań metabolicznych najczęstsze są hiperglikemia, hipoglikemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, zaburzenia elektrolitowe a także krwawienia wynikające z niedoboru witaminy K.

Na czym polega domowe żywienie pozajelitowe?

Źródła:
  1. Wywiad z prezesem Polspen prof. Stanisławem Kłękiem dla Medexpress
  2. Informacje z serwisu zywieniemaznaczenie.pl

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś do końca nasz artykuł. Jeżeli Cię zainteresował, to bądź na bieżąco i dołącz do grona obserwujących nasze profile społecznościowe. Obserwuj Facebook, Obserwuj Instagram.